sobota, 21 września 2013

89

     Siedziałam przy komputerze i odpowiadałam na listy fanów. Zamieściłam wcześniej parę zdjęć Harry’   ego z Antosiem i posypały się gratulacje. Liam mnie upoważnił, że mogę napisać o narodzinach Jasmine, więc o tym także napisałam. Zaczęły napływać prośby o zdjęcia Jasmine, więc przesłałam je na email Liama.  Antoś miał już miesiąc. Niall wrócił już z podróży poślubnej i był bardzo szczęśliwym żonkosiem. Mama z Michałem wrócili do Polski, Zayn i Jay wrócili ze szpitala i życie na Wiśniowej wróciło do normalnego tempa i spraw codziennych. Chłopcy mieli od 12 lutego zaplanowaną  trasę koncertową i bardzo solidnie przygotowywali się do niej. Miała trwać dwa tygodnie. Na tyle zgodziłyśmy się z Danielle, jako że zostawałyśmy z bardzo małymi dziećmi. Miłość między Jay’ em, a Gabrielą kwitła nadal, tak samo, jak między Dominiką i Zayn’ em. Ponieważ Danielle nie mogła jechać w trasę z chłopakami, Dominika zajęła jej miejsce,  co uszczęśliwiło Zayna. Gabriela nie za bardzo pochwalała wybór Dominiki, ale tłumaczyłam Gabrieli, że to jest życie Domy i że jest już dorosła. Na stronie, Zayn kazał napisać, że jest już zajęty, co spowodowało wiele ubolewań i złamanych serc. Po cichu Dominika mi powiedziała, że Zayn bardzo chce, aby się pobrali, ale była to grobowa tajemnica,  o której nawet nie wiedziała Gabi. Dominika wybierała się do Polski, bo chciała się spotkać ze swoją  mamą.  Chłopcy Louisa rozrabiali co raz bardziej, więc Darcy nie chciała się z nimi bawić, gdyż jej dokuczali. Przesiadywała teraz u Danielle, albo razem ze mną w domu. Mówiła, że zajmuje się Antosiem. Oczywiście była trochę za mała, żeby zajmować się Tonim. Po za tym Darcy musiała zejść   z piedestału jedynaczki, bałam się, że może coś zrobić Toniemu, więc pilnowałam ich obydwojga, ale musiałam przyznać, że Darcy nie była o niego zazdrosna. Pomagała przy przewijaniu. To znaczy, przynosiła mi pieluchy i była bardzo dumna, że jest pomocna. Chciała go koniecznie nosić, ale powiedziałam jej, że  nie może go nosić, bo jest dla niej za ciężki. Z tego powodu była troszkę niepocieszona, ale któregoś dnia, gdy Toni leżał na naszym łóżku, Harry powiedział:
 -  Jak chcesz, to proszę. Weź Toniego. 
Próbowała go złapać, ale nie udało jej się i od tamtego czasu przestała mówić na ten temat. Często się zdarzało, że siedziała obok niego i opowiadała jakieś bajki, a jak on zaczynał płakać, to przybiegała po któreś z nas i zawiadamiała, że Antek płacze. Okazało się, że jest bardzo dobrą siostrą, za co ją mocno chwaliliśmy, więc czuła się dowartościowana.
Właśnie w tej chwili wpadła do mnie do pokoju i powiedziała:
 -  Mamo, Toni płacie.
Popatrzyłam na zegar. Wiedziałam, że Antoś jest już głodny. Śmieliśmy się z Harrym, że według niego można nastawiać zegarki. Wszyscy już odpokutowali ślub Nialla. Włącznie z Liam’ em. Ewelina również się odnalazła na Wiśniowej. Często do mnie wpadała i zostałyśmy dobrymi przyjaciółkami, ale nie, aż tak dobrymi, jak Dominika i Gabriela. Nawet o to miała pretensję, ale wytłumaczyłam jej, że trochę lepiej się znamy z dziewczynami niż z nią.
Poszłam do Antosia. Sprawdziłam pieluchę, ale była sucha. Nakarmiłam go i usnął mi na rękach.
 -  Darcy, a może ty narysujesz coś? -  Zapytałam.
 -  Nie, ja będę z Tonim -  powiedziała twardo.
-  Ale ty nie możesz cały czas zajmować się Tonim. Też musisz mieć czas dla siebie.
-  Ale Toni mnie potsiebuje.
 -  Nie potsiebuje, tylko potrzebuje -  poprawiłam ją.
 -  Siama mówiś, zie potsiebuje.
 -  Darcy. Ty musisz mówić normalnie. Już jesteś dużą dziewczynką, a nie małym bobasem. Nie jesteś nim, prawda?
 -  Nie. Bobasiem jeśt Toni.
 -  Nie bobasiem, tylko bobasem -  poprawiłam ją.
 -  A dlaciego nie mogę mówić, tak jak mi wygodnie?
 -  Bo musisz mówić poprawnie. Niedługo pójdziesz do szkoły i dzieci się będą z ciebie śmiały, że ty tak
mówisz. Chcesz, żeby się z ciebie śmiały?
 -  Nie. Nikt się nie będzie zie mnie śmiał.
 -  Jak tak będziesz mówić, to się będą śmiać.
 -  To ja ich pobiję.
 -  Nikogo nie wolno bić.
-  Ale jak mi będą dokuciać, to ja będę biła.
 -  Nie wolno.
 -  A dlaciego? Tommie jak mi dokucia, to ja go bije.
 -  Jak to? Bijesz Tommiego?                                  
 -  Tak.
 -  Nie wolno. Może ja cię zacznę bić?
 -  Nie.
 -  To dlaczego bijesz Tommiego?
 -  Bo on mi dokucia.
 -  A czy my ciebie bijemy, jak ty nam dokuczasz?
 -  Nie.
 -  To może zaczniemy?
 -  Nie.
 -  To ty też nikogo nie bij. Nie będziesz biła?
 -  Nie -  powiedziała lekko obrażonym głosem.
 -  Czy jest ktoś w domu? -  Usłyszałam głos Harry’ ego.
-  Co się stało? -  Zapytałam zdziwiona.
 -  Stęskniłem się za wami.
 -  No proszę. Tatuś się za nami stęsknił. Jak tam próba? -  Zapytałam podchodząc do niego.
 -  Wszystko już się zaczęło chrzanić, więc stwierdziliśmy, że musimy odpocząć. Wzięliśmy sobie dzień
wolny.
 -  Na żądanie? -  Zaczęłam się śmiać.
 -  Na żądanie.
 -  Tatusiów?
 -  Nie, wszystkich -  powiedział Harry dając mi buziaka- Co dziś porabiałaś?
 -  A… Zajęłam się trochę stroną internetową, bo dawno tam nie byłam. Dostałeś sporo gratulacji,
 a zdjęcia zrobiły furorę.
 - A może byśmy gdzieś poszli? -  Zapytał Harry.
 - Taka brzydka pogoda. Daj spokój. Gdzie my będziemy chodzić? Jutro muszę iść na badania
kontrolne z Tonim.
 -  To pojadę z wami.
 -  Jak chcesz. Będzie mi miło -  powiedziałam -  zjesz coś? -  Zapytałam.
 -  A wiesz, że chyba tak, ale zrobię sobie sam.
 -  Mnie możesz też, bo nie miałam czasu nic zjeść.
Darcy pomaszerowała za Harrym do kuchni. Ja wzięłam Tosia i zeszliśmy na dół.
 -  O, kogo tu widzę!
 -  Harry, jeszcze nie zdjąłeś z choinki światełek. Miałeś to zrobić.
 -  Dobrze. Zaraz to zrobię, tylko wypijemy herbatę i zjemy coś.
- Żeby one nie wisiały do przyszłego roku …. -  Zaczęłam się śmiać.
 -  A komu to przeszkadza?
 -  No jak to?! Święta minęły już dawno. To już dwa miesiące temu.
 -  Oj, jeszcze nie całe dwa miesiące -  zaczął się przekomarzać.
- Ale prosiłam cię już parę razy.
 -  No dobrze. Zdejmę dzisiaj.
 -  Dziękuję -  odpowiedziałam -  jak chcesz jutro jechać ze mną? Przecież macie jutro próbę -  
Powiedziałam siadając przy stole.
 - To przesunę próbę na późniejszą godzinę, albo niech próbują beze mnie. Niall musi poćwiczyć
swoje skoki, Zayn taniec. Zresztą taniec, to wszyscy mogliby poćwiczyć. Zaraz do nich zadzwonię.
 -  A co dziś będzie na obiad?
 -  Myślę, że zrobię zapiekankę. Mamy tu mięso, na które pewnie nie możesz patrzeć. Pokroję  je,
dodam cebulę. Nie mam tylko pieczarek -  zaczął szperać w lodówce -  to chyba wyskoczę po pieczarki.
 -  A ser żółty masz? -  Zapytałam.  
 -  To kupię.
 -  A jajka są?
 -  Dobrze. Wezmę kartkę i zapiszę sobie.
 -  A na pewno chce ci się iść? Może zamówimy przez Internet.
 -  Nie. Mam ochotę się przejść. Pójdę tylko tutaj do sklepu za rogiem.
Wziął kartkę i długopis i usiadł koło mnie.
 -  Pieczarki, ser żółty i jajka -  zapisał.
 -  Jeszcze kup nutellę… Albo nie. Płatki śniadaniowe dla Darcy. Mogą być te z czekoladą i chyba
kończą się pieluchy dla Antosia.
 -  Strasznie dużo zużywa tych pieluch. Toni, mógłbyś trochę ograniczyć sikanie?
 -  Tego się nie da -  zaczęłam się śmiać.          
Harry poszedł jeszcze do kuchni i po chwili wrócił i dopisał:
 -  Pieczywo i masło.
 -  Przecież masło jest.
 -  Wrzuci się do zamrażalnika i będzie.
 -  Mówisz, jak moja mama.
 -  A co? Twoja mama lubi mieć w zapasie? -   Zapytał.
 -  No… Mama lubi mieć zapasy.
 -  To tak, jak ja. Dobra. To idę do sklepu.
 -  O. Antoś śpi. Zaniosę go na górę.
 -  Tatusiu, a ja mogę iść ś tobą? -  Zapytała Darcy.
 -  Z tobą -  poprawiłam odruchowo.
 -  No dobrze, to ubieraj się -  powiedział -  mamusia ci pomoże.
 -  Zanim pójdę i zaniosę Tosia na górę, to ty ją szybciej ubierzesz -  powiedziałam próbując się wymigać.
 -  No to się ubieramy -  powiedział.
- Co ty taki w zgodnym nastroju jesteś? -  Zapytałam.
 -  Tak rzadko ostatnio jestem  w domu, że chętnie spędzę z wami czas -  wyjaśnił -  Darcy, ubieraj się -
 Popędzał ją.
 -  Musisz jej pomóc. Przecież sama się jeszcze nie ubierze. Daj jej kombinezon i te wysokie buty. Rękawiczki są w rękawach, a szalik i czapka są tutaj -  pokazałam.
Widząc, jak Harry się zabiera do ubierania Darcy, poszłam na górę, położyłam Toniego do łóżeczka i zeszłam na dół.
 -  Nie tak! -  Usłyszałam jeszcze na schodach głos Darcy.
- Co nie tak? -  Zapytałam.
 -  Tata chcie mi sialik wsiadzić pod śpód, a ja chcię go mieć na wieźchu. Ziawsie tak nosię -  powiedziała.
 -  Po pierwsze chcę, po drugie szalik, po trzecie wsadzić, a nie wsiadzić, po czwarte spód, po piąte
wierzch, a nie wieśch -  poprawiałam Darcy ubierając ją -  teraz buty -  powiedziałam, gdy była już
 ubrana. Wsunęła nóżki do butów, zapięłam jej suwaki i była już gotowa.
 -  Buzia posmarowana?
 -  Nie.
Złapałam krem, który stał przy drzwiach i posmarowałam twarz małej.
 -  No już wychodźcie. Harry, gdzie ty masz czapkę i szalik?
 -  Ciepło jest -  skomentował szczerząc się od ucha do ucha.
 -  Tak. W lato chodzisz w czapce, a w zimę bez… Jaki ty przykład naszym dzieciom dajesz? Już
wychodźcie! Darcy! Za drzwi na dwór, a tatuś ma założyć czapkę i szalik.
 -  Kiedy ja nie mam.
 - JAK TO NIE MASZ?! - Zdenerwowałam się - masz tyle zdjęć w czapkach, a ty mi tu wyjeżdżasz, że nie
 masz! Pod choinkę dostałeś.
 -  No, tej to nie założę.
 -  Dlaczego?
 -  Bo wyglądam w niej jak półdupek zza krzaka.
 -  No przecież dostałeś ją od rodzonej mamusi.
 -  Nie przesadzaj. Przecież nie będę w tym chodził…
 -  To masz tą -  podałam mu czapkę, która wisiała na wieszaku.
 -  Jak stara baba zaczynasz mówić…
 -  No masz jechać w trasę koncertową. Chcesz być chory? Jest minus dziesięć stopni. Szalik też masz
założyć. Przecież nie jedziesz samochodem, a idziesz na piechotę.
 -  No dobrze, już dobrze. Założę… Już nie krzycz.
 - Przecież nie krzyczę, tylko ci tłumaczę, jak Darcy, która też najchętniej by chodziła bez czapki.
 -  No ona nie może.
 -  Tak samo, jak ty.
Wreszcie ich ubrałam i poszłam na górę włączyć „krzykacza”.  Usiadłam jeszcze do komputera, aby
skończyć, to, co zaczęłam. Wpisałam nową trasę koncertową na stronę, czym uszczęśliwiłam fanki       
i weszłam na swoją pocztę. Spamów było bardzo dużo, więc siedziałam i je wyrzucałam. Po co te
wszystkie spamy? W pewnym momencie doszłam do listu, którym nadawcą był  Geoffrey.  Bałam się
go otworzyć, no ale… Był naszym znajomym… Musiałam to zrobić, więc otworzyłam. Wiadomość
brzmiała mniej więcej tak:
Piszę do Ciebie, bo nie wiem, gdzie jest Dominika. Odchodzę od zmysłów i nie wiem, gdzie jej szukać… Popełniłem duży błąd, a  ona mnie zostawiła… Ślad po niej zaginął, a chciałem ją błagać, żeby wróciła z powrotem. Pewnego dnia obudziłem się, a  jej nie było… Przeszukałem cały dom              i nigdzie jej nie było. Zabrała wszystkie swoje rzeczy i uciekła… Dzwoniłem, wysyłałem smsy, pisałem maile z przeprosinami, ale nic… Nie odpisuje i nie odbiera. Wybacz, że zawracam ci głowę. Masz pewnie dużo pracy, ale czy mogłabyś mi pomóc ją odnaleźć?
~ Geoffrey
Zaczęłam myśleć. Co ja miałam mu odpisać? Wiedziałam, gdzie jest Dominika i wiedziałam, że nie wróci… Chyba będę musiała się z nią skontaktować… Strasznie się zdenerwowałam. Czy on mi musi zawsze zawracać głowę? Poprzednio też, jak go dziewczyna rzuciła, dzwonił do mnie… Byłam bardzo szczęśliwa, że zdążyłam zmienić numer. Harry mnie od dawna namawiał, bo płaciliśmy niesamowite sumy za moją komórkę, gdyż miałam ją jeszcze z Polski. Tamtej komórki już nie włączałam. Teraz, gdy on się odezwał, to na pewno jej nie włączę. Zobaczyłam dalej list od Błażeja. Wynikało  z tego, że chyba chce przyjechać do nas, tylko czeka na zaproszenie. Odpisałam mu, że bardzo go przepraszam, ale w tej chwili nie mamy warunków, żeby go zaprosić, gdyż Toni jest zbyt mały i nie mógłby spać, bo często płacze. Stwierdziłam, że bardzo dużo osób sobie o mnie przypomniało, od chwili, gdy zamieszkałam w Stanach i gdy wyszłam za Harry’ ego. Często zdarzały się prośby o pomoc finansową, a najbardziej mnie zdenerwowała Kaśka, z którą chodziłam do szkoły podstawowej. Napisała wręcz, że powinnam się z nią podzielić majątkiem.  Z niesmakiem zamknęłam pocztę i wyłączyłam komputer. Poszłam do kuchni i zajrzałam do lodówki. Zachciało mi się jakiegoś wina, ale w lodówce nic nie było. Wzięłam telefon i zadzwoniłam do Hazzy.
 -  Czy możesz kupić wino? -  Powiedziałam, gdy usłyszałam jego głos.  
 -  A cóż to się stało?
 -  Zdaje się, że naszła mnie chandra -  powiedziałam smutno.     
 -  Zaraz wracamy -  powiedział i się rozłączył.
Rzeczywiście po dziesięciu minutach byli z powrotem.
- Co się stało?
 -  A… później ci powiem -  odparłam idąc za Hazzą do kuchni.
 -  Mamusiu! Mozieś mnie lozieblać? -  Usłyszałam Darcy.
 -  Możesz mnie rozebrać? -  Poprawiłam ją.
 -  Wiem.
 -  To mów porządnie.
W tym momencie zadzwonił dzwonek do drzwi. Otworzyłam, a w progu stała Ewelina.
 -  Cześć, co cię tu sprowadza? -  Zapytałam.
 -  Będę robiła babeczki dla Nialla i się zastanawiam, czy Darcy by mi nie pomogła.
 -  Mamusiu!!! Mogę iść? Baldzo, baldzo cię ploszę! -  Błagała Darcy.
Z Eweliną, Dominiką i Gabrielą miałam układ taki, że z Darcy będzie rozmawiała po polsku.
Popatrzyłam na zegar. Było w pół do dwunastej.
- Ale nie zdążycie zrobić tego do obiadu.
 -  To Darcy zje u nas. Niall się za nią bardzo stęsknił.
Darcy się zarumieniła.
 -  No dobrze. Niech ci będzie. Pamiętaj Darcy. Rozmawiasz z ciocią po polsku, a z wujkiem po
angielsku -  przypomniałam zasady.
 -  Dobzie.
 -  Nie Dobzie, tylko dobrze.
 -  Dobrze. Ciocia, dlaciego wujek się za mną stęsknił? -  Usłyszałam jeszcze, gdy zamykałam drzwi.
Czy ona się jeszcze nauczy mówić normalnie?
- Co się stało? Kto to był? -  Zapytał Harry wychodzący z kuchni.
 -  Ewela. Przyszła po Darcy. Podobno Niall się bardzo stęsknił za nią, a po za tym, chce, żeby jej
pomogła w pieczeniu babeczek.
 -  Czyżbyśmy mieli wolną chatę? -  Zapytał Harry.
 -  Daj spokój -  powiedziałam przegranym tonem.
- Co się stało? Wyszliśmy, to byłaś w dobrym humorze. Przyszliśmy, jesteś w jakiejś depresji.
 -  Dobrze to określiłeś -  powiedziałam wchodząc do salonu -  ja chcę wina.
 -  To ściągnij najpierw pokarm, żeby Toniego nie spić -  zażartował, ale nie rozbawiło mnie to.
Poszłam na górę, wyciągnęłam ściągaczkę i ściągnęłam pokarm. Mleczna krowa -  pomyślałam,
co mi jeszcze bardziej popsuło humor. Gdy zeszłam z pojemnikiem na dół, na stoliczku w salonie stały
dwa kieliszki wina. Poszłam do kuchni, w której Harry szykował zapiekankę.
 -  Zaraz przyjdę tylko podsmażę te pieczarki. Ryż się gotuje, cebula się smaży, jajka się gotują,
wszystko pod kontrolą.
Przelałam mleko do buteleczki, wstawiłam naczynie do zmywarki i wyszłam z kuchni. Usiadłam sobie
wygodnie na kanapie, wzięłam kieliszek i zaczęłam sączyć wino. Zachciało mi się płakać. Łzy popłynęły
 mi po policzkach. Harry się jeszcze ciskał po kuchni, więc mogłam sobie popłakać. Siedziałam
 cichutko, lecz w pewnym momencie  coś do mnie powiedział, ale nie zrozumiałam co. Nie mogłam z
siebie wydusić słowa i dalej się użalałam nad sobą.
 -  Kochanie, spróbujesz? Bo czegoś mi brakuje, ale nie wiem czego -  usłyszałam z kuchni.
Ciągle nie mogłam nic powiedzieć.
 -  Jesteś tam? -  Usłyszałam znów.
Wiedziałam, że zaraz przyjdzie. Zaczęłam wycierać twarz z łez. Tak, jak przypuszczałam Harry po
chwili wparował do salonu.
- Co się stało?! -  Podbiegł do mnie i objął -  czemu płaczesz? Czy to ma związek z Internetem?
Powiedz coś, bo zacznę przypuszczać, że masz depresję poporodową, tak, jak Ellie.
Nie mogłam nic z siebie wydusić… Odstawiłam kieliszek na stoliczek.
 -  Tak, ma to związek z Internetem -  wychlipałam -  głównie z moimi znajomymi i rodziną.
- Co się stało?
 -  Zaraz ci pokażę. A po za tym z Geoffreyem. 
- Co? Geoffrey się odezwał?!                   
 -  Tak. I nie wiem, co mam zrobić…  
Harry przyniósł notebooka.
 -  Pokaż mi -  powiedział siadając obok.          
Weszłam na pocztę i odszukałam wiadomość od Geffa.




* A więc tak... Jest mi strasznie przykro, że prawie wcale się nie udzielacie... Myślałam, że trochę więcej będzie Waszych komentarzy, no ale cóż... Nie wiem, co mam napisać... Mam nadzieję, że pod tym rozdziałem pojawi się troszkę więcej komentarzy xx

piątek, 13 września 2013

88 (Przeprosinowy :))

 -  Jak dowiedział się, że Danielle rodzi, chciał od razu jechać, ale powiedziałem mu, żeby wziął zimny
 prysznic, napił się mocnej kawy i za dwie godziny pojedziemy.
 -  Przecież sami nie pojedziecie. Macie jeszcze tyle alkoholu we krwi, że jak was złapią, to będzie
dopiero problem. To was zawiozę.
 -  Nigdzie nas nie zawieziesz! Sam doktor mówił, że nie wolno ci jeździć w takim stanie! -  Wrzasnął.
 -  Samej. Podkreślam: SAMEJ
 -  No, ale jeśli pojedziemy z Lou, to też będziesz traktowana, jak sama, bo reszta nie będzie mogła siedzieć za kierownicą.
 -  A róbcie sobie, co chcecie -  obraziłam się i poszłam do kuchni, gdzie urzędowała mama.
Wyciągnęłam telefon z kieszeni i zadzwoniłam do Liama.
 -  Halo? -  Usłyszałam.
- Co ty śpisz?!
 -  Nie, ale strasznie mnie boli głowa. Nie krzycz tak, proszę… 
 -  Jak Danielle?
 -  Jeszcze rodzi.
 -  Wybierają się do was Harry i Louis. Nie wiem, jednak jak Zayn, bo się jeszcze z nim nie widziałam.
 -  Niech oni tu nie przyjeżdżają, bo doktor Jan się wścieknie. Już się wściekł, że ja przyjechałem.
 -  Doktor Jan, to się wściekł, że ja cię przywiozłam, a nie, że ty przyjechałeś. Miałam wykład na temat
jazdy samochodem kobiet ciężarnych.
 -  To mam nadzieję, że nie przywieziesz Harry’ ego i Lou.
 -  Ja nie, ale coś się wykombinuje. Może przyjadą taksówką? Zobaczymy. Na pewno będą. Weź się
napij kawy. Może ci trochę głowa przejdzie.
 -  Może i to jest pomysł -  wyszeptał do telefonu Li.
Rozłączyliśmy się i wstawiłam wodę na kawę dla Harry’ ego.
 -  Jak się czujesz mamo po wczorajszym? -  Zapytałam mamę dopijającą kawę.
 -  Dziękuję, dobrze, tylko spać mi się chce, bo się nie wyspałam.
 -  A co się stało?
 -  Jeszcze się pytasz? Twój mąż bez przerwy śpiewał.
 -  Tak?! Nie słyszałam.
 -  I jeszcze jeden i jeszcze raz… Tak mu się to spodobało. Niedługo pozna już wszystkie polskie pijackie
piosenki -  powiedziała.
 -  A jak to przepraszam śpiewał?
 -  I jeście jeden i jeście raz… -  zacytowała mama.
Myślałam, że spadnę ze stołka ze śmiechu.
 -  Nie śmiej się tak, bo jeszcze urodzisz -  zażartowała.
 -  Nie żartuj sobie tak. I co jeszcze śpiewał? -  Zapytałam przez łzy.
 -  Różne takie. Szkoda, że go nie nagrałam. Byłoby się z czego pośmiać…
Zrobiłam mocną kawę Hazzie’ emu. Mocną to znaczy cztery łyżeczki na szklankę…
- Co? Harry chce jechać? -  Zapytała mama.
 -  No -  przytaknęłam -  niestety. Powiedział, że musi wspierać Liama, który dogorywa w poczekalni.
 -  Jak to w poczekalni?! Nie na porodówce? -  Zdziwiła się mama.
 -  Doktor Jan nie chce denerwować Danielle i powiedział, że w takim stanie nie ma wstępu na
 porodówkę. Myślisz, że oni za dwie godziny będą trzeźwi?
 -  No, na pewno będą w lepszym stanie, a co robi Harry?
 -  Bierze zimny prysznic -  na potwierdzenie moich słów z góry dotarł do nas przeraźliwy wrzask.
Wstałam i poszłam na górę. Doszłam do nas do sypialni. Wrzask dochodził oczywiście z łazienki.
Gdy tam weszłam, Harry stał pod prysznicem i wrzeszczał.
 -  Czemu wrzeszczysz? Przecież nie masz namydlonych oczu.
- Ale zimno!
 -  To sobie puść ciepłą wodę!
 -  Nie. Muszę pod zimną, żeby wytrzeźwieć.
Zdenerwowałam się. Otworzyłam drzwi od kabiny i przekręciłam ciepłą gałkę. W tym momencie
 znalazłam się pod prysznicem.
 -  Harry do cholery jasnej! Co ty wyprawiasz?! 
 -  Czy coś się stało?! -  Usłyszeliśmy zza drzwi zaniepokojony głos mamy.
 -  Nie, wszystko w porządku -  powiedziałam.      
 -  To czemu wrzeszczysz?
 -  Bo mnie Harry zmoczył.
 -  Dobrze, to idę pić dalej kawę -  odpowiedziała mama i usłyszeliśmy zamknięcie drzwi.
Byłam już cała mokra, więc zakręciłam wodę.
 -  Nie zakręcaj, jest tak przyjemnie i tak miło -  powiedział Harry i odkręcił wodę.
 -  Harry, ja muszę zdjąć te mokre rzeczy z siebie.
 -  To ja ci zdejmę, chcesz?
 -  Nie.
Chciałam otworzyć drzwi od kabiny, ale nie mogłam. Popatrzyłam na Hazzę. Trzymał je tak, żeby się
nie otworzyły.
 -  Harry, weź tą rękę.
 -  Nie.
 -  Muszę wyjść i się rozebrać.
 -  To ja cię rozbiorę.
 -  Powiedziałam ci, że nie.
Harry nie przejmując się, tym co mówię, zaczął mnie rozbierać.
Gdy zdjął ze mnie ostatnią mokrą rzecz, udało mi się otworzyć drzwi od kabiny. Wyskoczyłam, jak      
 z procy, złapałam ręcznik i wyszłam z łazienki. Wytarłam się i ubrałam w świeże rzeczy. Zaczęłam
się czesać, gdy poczułam, że do pleców przytulił się Harry.
 -  Harry co ty wyprawiasz?! Przecież jesteś mokry!
 -  No, to co?!
 -  Dopiero się przebrałam. Idź się wytrzyj i ubierz się. Czeka na ciebie kawa na dole.
Uciekłam z pokoju na dół. Gdy weszłam do kuchni, mama na mnie jakoś dziwnie popatrzyła.
 -  Czemu nie wysuszyłaś głowy?
 -  Bo Harry’ emu jakieś dziwne rzeczy w głowie. Najpierw mnie wciągnął pod prysznic w ubraniu,
potem, jak się już przebrałam, przykleił się do mnie mokry, znowu musiałam się przebierać.
Ktoś schodził po schodach.
 -  Dzień dobry wszystkim -  powiedział Michał.
 -  O Boże. Obudził cię -  powiedziałam na dzień dobry.
 -  Nie, nawet nie. Nawet się wyspałem. Trzy godziny w moim zawodzie to dużo. To prawie, jak osiem
u normalnego człowieka. A co się stało Harry’ emu, że wydawał takie dźwięki paszczą szczękową?
 -  Wlazł pod zimny prysznic i zaczął wrzeszczeć.
 -  No cóż. Może się prześpię później, jak się uspokoi. A jak Danielle? Urodziła już?
 -  Z tego co wiem, jeszcze nie. Rozmawiałam z Liam’ em.
 -  Jak to rozmawiałaś z Liam’ em?
 -  No, tak.
 -  Tak. Zawiozła go do szpitala.
 -  Ty?! -  Zdziwił się Michał.
 -  No, ktoś musiał tatusia dowieźć…
- Ale ty nie powinnaś…
 -  Wiem -  przerwałam w pół zdania Michałowi -  już miałam na ten temat wykład. Już się nigdzie nie
 wybieram. Napijesz się kawy?
 -  To dla mnie?
 -  Nie, to dla Hazzy. Zaraz ci zrobię.
 -  A czemu ta jest nie odpowiednia?
 -  Jak chcesz, to spróbuj.
 - Cztery łyżeczki kawy to szatan -  powiedziała mama.
 -  O nie. To takiej, ja nie chcę.
Woda była gorąca, więc zrobiłam Michałowi normalną kawę i postawiłam ją przed nim.
 -  Mleka?
 -  Chętnie.
 -  Strasznie was przepraszam za Hazzę, ale jak się napije, to jest nieobliczalny.
 -  To już zauważyłem -  powiedział Michał -  lepiej żeby nie pił w ogóle, bo chyba nie umie pić.
Wypiliśmy spokojnie kawę. Harry jakoś długo nie schodził. Poszłam na górę. Weszłam do sypialni
i zobaczyłam dwa wielkie poślady. Harry leżał na brzuchu i spał w najlepsze. O mało nie wybuchłam
śmiechem. Podeszłam do szafy, wyciągnęłam koc i przykryłam nim Harry’ ego. Gdy go przykrywałam,
coś zamruczał pod nosem, ale nie zrozumiałam co. Zostawiłam go i poszłam z powrotem na dół.
 -  No i co z nim?
 -  Śpi -  powiedziałam.
Mama się zaczęła śmiać.
 -  No, to masz problem z głowy.
 -  Przykryłam go kocem, bo gdy otworzyłam drzwi, nacięłam się na jego pośladki. Zadzwonię się
 dowiem, co z Lou.
Zadzwoniłam na komórkę Ellie.
 -  Halo? -  Usłyszałam szept.
- Co, ciebie też głowa boli?
 -  Cicho. Mnie nie boli, tylko Louisa.
 -  A co robi?
 -  Śpi.
 -  No i dzięki Bogu.
- Ale wybierał się do Danielle. Nie wiem, czy mam go budzić?
 -  Lepiej nie. Doktor Jan zakazał przyjazdu chłopakom w takim stanie. Liam siedzi w poczekalni.
 -  Biedny Liam -  powiedziała Ellie -  Danielle jest pewnie na niego wściekła…
 -  No przecież to był ślub Nialla. On się nie upił z innego powodu, tylko z tego, że Niall się ożenił, tak
jak z resztą wszyscy pozostali.
 -  To trzeba będzie jej jakoś wytłumaczyć -  stwierdziła Eleanor -  a ty jedziesz do szpitala?
 -  Ja już byłam. Doktor Jan też nie chce mnie widzieć.
 -  To wychodzi, że ja powinnam jechać…
 -  No, było by wskazane…
- Ale co ja zrobię z dzieciakami?
 -  Przecież dzieci są u Kazika. Mama rozmawiała z nim i powiedział, że mogą zostać. Nawet jest
wskazane, żeby zostały. Dopóki oni nie doprowadzą się do ładu…
 -  O… To może potrwać do wieczora -  powiedziała Ellie -  nie mogę wyjść, bo muszę pilnować Louisa, bo nie wiem, co ten cholernik zrobi.
Skończyłyśmy rozmowę,  na stwierdzeniu, że chyba nikt nie pojedzie. Postanowiłam, że zadzwonię do Dominiki.
 -  Halo?
 -  Witaj, żyjesz?
 -  No, jakoś. Ciężko, ale żyję.
 -  A gdzie jesteś?
 -  U Zayna.
 -  Rozumiem, że Zayn jest w stanie wskazującym?
 -  Jeszcze mocno wskazującym.
 -  Jak ty sobie dałaś radę z nim? -  Zapytałam zaciekawiona.
 -  Jak się walnął na łóżko, to tak leży.
 -  Nie rozebrałaś go?
 -  A po co? Przecież ja nie mam tyle siły, żeby go przewrócić.
 -  Mam do ciebie przyjść i ci pomóc?
 -  Jeszcze tego brakowało, żebyś przychodziła. Pilnuję tylko, żeby nie zrobił sobie krzywdy, bo ma
jakieś dziwne zapędy.
 -  Jak to? -  Zdziwiłam się.
 -  Bo się wściekłam na niego wczoraj, że tyle wypił i że zostawił szklankę w zasięgu rąk dzieci, które to
wykorzystały…
 -  A to Zayn!
 -  A to nie wiedziałaś?
 -  Ups…
 -  To teraz już wiesz. Chciał się pociąć.
- Że CO?! -  Zdenerwowałam się.
 -  No tak, bo jego pupile wypili po jednej trzeciej szklanki…
 -  No tak, bo tą ostatnią wypiła Darcy.
 -  Słyszałam, dlatego dzisiaj nie dzwoniłam jeszcze do ciebie, bo nie wiedziałam, jak zareagujesz.
 -  No przecież to nie twoja wina, może Zayn już nie będzie zostawiał szklanek z alkoholem byle gdzie…
Będzie miał nauczkę.
 -  Mam taką nadzieję…
 -  A wiesz, że Danielle rodzi?
 -  NAPRAWDĘ?! Żeście tak zniknęły po cichu. Nawet Niall powiedział, że ma do was żal.
 -  Mam nadzieję, że do powrotu z Hawajów mu przejdzie. A nie wiesz, co u Gabrieli?
 -  Ona żyje.
 -  A Jay nie.
 -  Jak wszędzie…
 -  No to w takim razie do wieczora. Walczmy dalej z naszymi facetami -  rozłączyłyśmy się -  wiesz
Michał, ty jeden z męskiej części przeżyłeś na trzeźwo -  powiedziałam do niego.
 -  No, trochę symulowałem.
 -  Jak to?
 -  Wlewałem sobie wodę do kieliszka.
Zaczęłam się śmiać.      
 -  No, to jest sposób. Gdybym wiedziała, że masz wodę w butelce, to może bym piła razem z tobą.
 -  Wiesz, jakby to wyglądało? Lekarz rozpija swoją pasierbicę. Jeszcze by mnie wsadzili do więzienia.
- Co zrobić, żeby oni wytrzeźwieli?
 -  Nic. Niech się sami doprowadzą do ładu. Najlepiej, żeby ich nie budzić. Do jutra powinni
 wytrzeźwieć.
 -  A powiedz mi, co grozi Darcy.
 -  Ile tego wypiła?
 -  Jedną trzecią szklanki. Podobno równo się podzielili.
 -  Nie powinno jej to zaszkodzić.
 -  A gdzie mama?
 -  Poszła się przespać.
 -  To może ty też pójdziesz?
 -  Wypiłem kawę, to teraz mogę służyć pomocą.
Usłyszałam pukanie do drzwi. Poszłam otworzyć. Za drzwiami stała Gabriela.
 -  Witaj, co cię tu sprowadza?
 -  Jay rzyga od wczoraj non stop. Nie wiem już co z nim zrobić. Pomyślałam, że może Michał już wstał…
 -  No, wstał, wstał, wchodź, jest w kuchni -  zamknęłam za nią drzwi.
 -  A jak twój?
 -  Śpi -  odpowiedziałam.
Gabriela miała podkrążone oczy. Widać, że była bardzo zmęczona.
 -  Witam -  powiedział Michał -  czy coś się dzieje z Jay’ em?
 -  Tak.
 -  A co?
 -  Rzyga od wczoraj non stop…
 -  Oj, to nie dobrze. Nie wiem, czy nie będzie trzeba go zabrać do szpitala. Poczekaj. Wezmę tylko
swoją torbę i pójdziemy, zobaczymy, co tam się dzieje.
Michał szybko poszedł na górę i po chwili wrócił z torbą lekarską. Torbę dostał ode mnie pod choinkę
i był bardzo zadowolony z niej. Złapał płaszcz i poszli. W drzwiach jeszcze rzucił:
 -  Zajrzyj do Harry’ ego.
Posłusznie podreptałam na górę.
Kiedy weszłam do sypialni, Harry leżał na ziemi. Koc leżał na łóżku. Wyglądało to tak, jakby się obudził
 i chciał wstać. Przewrócił się i zasnął… Wzięłam koc, przykryłam go i zeszłam na dół. Poszłam do
biblioteki. Wzięłam swoją ulubioną książkę i zagłębiłam się w lekturze. Nie wiem, jak długo czytałam,
bo straciłam poczucie czasu, ale do rzeczywistości przywołał mnie Michał.
 -  Mama wstała?
 -  Nie.
 -  Muszę jechać do szpitala.
 -  A co się stało?
 -  Jay jest odwodniony. Musi dostać kroplówkę, a jak Harry?
 -  Śpi na ziemi.
 -  Może go położę na łóżku?
 -  Niech śpi tak.
- Ale podłoga jest zimna. Jeszcze się przeziębi…
Weszliśmy na górę i Michał położył Harry’ ego na łóżku.
 -  Może postawić tu jakieś krzesła, żeby nie spadł?
 -  Nie będziemy dźwigać krzeseł z dołu. Jak spadnie, to spadnie. Trudno.
Przykryłam go kołdrą, którą odsunęłam, gdy Michał kładł go na łóżko.
 -  Wiesz, zanim pojedziesz do szpitala z Jay’ em, zajrzyj jeszcze do Zayna, bo Dominika była bardzo
wystraszona, jak z nią rozmawiałam. Zayn chciał się ciąć.
 -  Może to i dobry pomysł, żeby obejść wszystkie domy i nie jeździć po szpitalach…
Michał się ubrał, wziął swoją ukochaną torbę i wyszedł. Poszłam do salonu. Zobaczyłam, że poszedł
w kierunku Zayna. Dzięki Bogu Simon i Niall wylecieli wczoraj… Było o dwóch mniej.
Wróciłam do czytania książki i usłyszałam sygnał Skype. Podeszłam do komputera. Zobaczyłam ikonkę
Nialla.
 -  Cześć Niall, nie śpisz?
 -  Nie, a co?         
 -  Wszyscy pozostali twoi kumple, śpią jak zabici, po za Liam’ em, który pewnie śpi w poczekalni.
 -  W jakiej poczekalni?!
 -  Danielle rodzi.
 -  A ty?
 -  Nie tym razem. A w ogóle to przepraszam cię, że wczoraj wyszłam po „angielsku”, ale Antoś dawał
mi tak popalić, że nie mogłam wysiedzieć do końca. Musiałam iść się położyć. Dan zresztą też, tylko
 ona się rozsypała, a ja się jeszcze trzymam.
 -  Mam nadzieję, że zdążę na twój poród.
 - Nie wiem. Chcę mieć to za sobą. Młody daje mi tak w kość, że ledwo żyję… A jak tam? Głowa cię nie
 boli? -  Zaczęłam się śmiać.
 -  Nie. Ponieważ wiedziałem, że czeka mnie lot, troszkę markowałem.
- Co? Woda do kieliszka?
 -  A skąd wiesz?
 -  Michał mi zdradził. To was dwóch było oszukujących?
 -  No.
 -  Nawet boję się zadzwonić do Kazika, dowiedzieć się, co u niego… -  powiedziałam.
 -  Znając życie gotuje coś dla pijaków na kacu…
 -  Wiesz, to jest pomysł, muszę chyba do niego zadzwonić. Może i dla Harolda coś odpali… Jak wam
 tam jest?
 -  Cudownie! Chcesz zobaczyć?
 -  Chcę -  powiedziałam.
Niall przekręcił laptopa w drugą stronę i zaczął pokazywać pokój.
 -  A gdzie Ewelina?
 -  Opala się na tarasie. Muszę kończyć, bo właśnie mnie woła.        
 -  To pozdrów ją od nas wszystkich i życzę wam udanego urlopu.
 -  Wielkie dzięki, a ja życzę wam wszystkim zdrowia.
 -  Oj, to się przyda -  powiedziałam.
Postanowiłam zadzwonić do Kazika.
 -  Cześć Kazik! Żyjesz?
 -   Żyję.
 -  Jak tam dzieciaki?
 -  Jeszcze śpią.
 -  Na pewno?
 -  Przed chwilą zaglądałem. Śpią, a jak tam twój mąż?
 -  Też śpi.
 -  Gotuję żurek. Może chcesz dla niego?
 -  A nie masz bigosu?
 -  Mam, ale żurek lepszy. To podrzucę ci, a nie wiesz, jak pozostali?
 -  Jay jedzie do szpitala na kroplówkę, Lou śpi, z Zayn’ em nie wiem, co się dzieje, Harry śpi.
 -  A Liam? -  Zapytał się Kazik.
 -  Rodzi… To znaczy śpi na porodówce.
 -  A co Danielle rodzi?
 -  No, a jak tam twoi goście?
 -  Szkoda gadać… Jedynie żyją Artur z Kasią. Reszta śpi martwym bykiem. Przez pół nocy wszyscy
rzygali, a teraz śpią…
 -  Rozumiem, że żurek gotujesz dla wszystkich.
 -  No, dla tych, którzy w potrzebie…
 -  A dla mnie dasz porcję?
 -  A potrzebujesz? -  Zdziwił się.
 -  No, nie, ale już tak dawno nie jadłam żurku…
 -  Na Wielkanoc jadłaś.
 -  No, to dawno.
 -  Dobrze. Dam ci i dla doktora i mamy. Będę za parę minut.
 -  Okej.
 -  Muszę kończyć, bo ktoś puka do drzwi.
Wyjrzałam przez okno w salonie i już wiedziałam kto to taki. Michał poszedł sprawdzić, co z gośćmi.
Zobaczyłam, że drzwi do jego samochodu są otwarte. No tak… Michał zbiera. Zobaczyłam także, że
drzwi od domu Gabi i Jay’ a są otwarte, oraz od domu Zayna. Zastanawiałam się, ile jeszcze osób
zgarnie Michał, ale po nie długim czasie wyszedł i poszedł w kierunku domu Jay’ a. Razem z Gabi
wynieśli biedaka i wsadzili do samochodu. Procedura była taka sama u Zayna. Michał razem z Gabi
wytaszczyli Zayna do samochodu, a Dominika szła za nimi. Wsiadła z przodu, a Gabriela wsiadła w
samochód Jay’ a. Ruszyli i pojechali do szpitala. Gdy wyjechali, zobaczyłam, że drzwi u Simona się
otwierają i wychodzi z nich Kazik. Wzięłam płaszcz i założyłam go. Wyszłam na spotkanie z nim. Kazik
 targał dwie  ciężkie torby.
 -  Miło cię widzieć -  powiedział.
 -  Jedna torba dla ciebie, druga dla Ellie, ale tego ci nie dam. Zaniosę ci to do kuchni, bo to za ciężkie
dla ciebie. Jajka masz?
 -  Mam. Zaraz ugotuję -  powiedziałam wchodząc do domu.
Weszliśmy do domu. Kazik wniósł torbę do kuchni, po czym wyciągnął z niej garnek pełen żurku.
 -  Boże, ty pewnie gotowałeś jakiś kocioł tego żurku…
 -  No na taką ilość, to musieliśmy ugotować tyle -  zaczął się śmiać -  a jak ci smakowało na weselu?
 -  To, co jadłam było wszystko wspaniałe. Żałuję, że nie mogłam zjeść więcej.
 -  A co jadłaś?
 -  Jadłam wspaniały pasztet, nie zostało ci go jeszcze trochę?
 -  Zostało. Poczekaj. Zaniosę tylko garnek Ellie i pójdziesz ze mną i wybierzesz sobie, co będziesz
 chciała.
Postawiłam garnek na kuchence i wyszłam za Kazikiem.
Cofnęłam się jednak i napisałam kartkę.

Poszłam do Kazika

~ M
Gdy wyszłam z domu, Kazik już wracał, więc poszliśmy razem.
 -  Chudy Su jest świetny -  powiedział Kazik -  do pięt mu nie dorównuję.
 -  Nie bądź taki skromny. Też jesteś świetny. Na pewno nie umie ugotować takiego żurku, jak ty gotujesz. On ma swoje potrawy, ty swoje i jesteście obaj świetni i nie wpadaj w kompleksy.
- Ale on jest taki zorganizowany…
 -  Wyszkolił się. Przecież prowadzi knajpę. Ty miałeś siedem osób. W porywach więcej, a on ma knajpę na sto trzydzieści miejsc.
- Ale to widać, bo duże ilości gotuje. Musicie nam pomóc w jedzeniu tego wszystkiego.
Weszliśmy do kuchni Simona, za którą była spiżarnia. Wszystkie miejsca w spiżarni były zajęte.
 -  Wybieraj, co sobie życzysz -  rzucił Kazik.
 -  Od czego tu zacząć?
 -  Możesz brać wszystko.
Wzięłam dwie sałatki, łososia w galarecie, pasztet, sok jabłkowy.
 -  A czy ja mogę jeszcze jeden karton?
 -  Bierz.
Na obiad wzięłam zająca w śmietanie. Zobaczyłam również pomidorówkę.
 -  A pomidorową mogę wziąć?
 -  NO BIERZ PRZECIEŻ! Wędliny nie chcesz?
 -  A jaką masz?
 -  Szynkę litewską.
 -  DAWAJ!
 -  Ogórki chcesz?
- Jakie?
 -  Małosolne.
 -  Sam robiłeś?
 -  No…
 -  To dawaj.
 -  Kiełbasa podwawelska jeszcze jest, chcesz?
 -  Dawaj -  powtarzałam w kółko.
 -  Zaraz ciężarówkę trzeba będzie zawezwać -  zaczął się śmiać.
 -  A toooooort? Został jakiś tort?
 -  No pewnie, że został. Większość była już tak pijana, że nie miała chęci, a jest naprawdę świetny.
 -  To… Dawaj.
 -  Resztę, co dzisiaj nie rozdam, to zamrażam.
 -  Dobrze wiedzieć. Jak będę miała kłopot z obiadem to do ciebie wpadnę.
 -  Nie ma problemu. Dla ciebie wszystko.
Zaczęłam wszystko pakować w torbę, ale jeszcze masę zostało.
 -  To ja zaraz przyjdę po to, bo się ze wszystkim nie zabiorę.
 -  To ci pomogę -  wyciągnął wózek i zaczął wpakowywać do niego wszystkie rzeczy.
Zabraliśmy się jakoś z tym wszystkim i poszliśmy w kierunku naszego domu.
W drzwiach powitała nas mama.
- Co ty wyprawiasz? -  Powiedziała.
 -  Kazik powiedział, że mamy sobie wziąć trochę do jedzenia, bo to wszystko się zniszczy, a takiego
żarcia, jakie oni gotują, to długo nie zobaczymy -  powiedziałam.
 -  Znalazłam żurek i wstawiłam jajka -   rzuciła mama.
Wnieśliśmy wszystko do kuchni. Kazik poszedł do siebie, a ja zaczęłam rozpakowywać.
Mama się złapała za głowę.
 -  Kto to będzie jadł?! Mamy przecież tyle żarcia po Świętach! Jest bigos, indyczka…
 -  To się  zamrozi. Będzie na później.
Ktoś zadzwonił do drzwi. Otworzyłam, a w nich stał Michał.
- Co się stało z Zayn’ em, że go zabrałeś?
 -  Lepiej, żeby go poobserwowali lekarze. Jest dla siebie niebezpieczny.
- Co on zrobił?
 -  Chciał sobie podciąć żyły.
 -  To, aż tak niebezpieczny dla siebie?
 -  No… To mogło się źle skończyć.
 -  Która to jest godzina?  -  Zapytałam.         
 -  W pół do drugiej -  odpowiedział Michał.
 -  Jesteście głodni? -  Zapytałam.
 -  Ja nie -  odpowiedziała mama.
 -  Ja bym coś zjadł -  rzucił Michał.
 -  Zjesz żurku, czy pomidorowej?
 -  Może być żurek.
Obrałam jajko, przekroiłam na pół i wyłożyłam na talerz. Podgrzałam zupę i nalałam na talerz.
Zaniosłam na stół i powiedziałam:
 -  Siadaj, proszę. Smacznego. Zjesz zająca?
 -  Nie, jak zjem żurek, to mi wystarczy, a co u Harry’ ego?
 -  Nie wiem. Byłam u Kazika. Robiłam spustoszenie w jego spiżarni.
Michał się zaśmiał.
 -  To pójdę i zobaczę.
Michał po zjedzeniu zupy poszedł na górę, ja sprzątnęłam.
Po pewnym czasie zszedł i powiedział:
 -  Chyba do siebie dochodzi.
 -  To może zaniosę mu trochę żurku?
 -  Spróbuj. Może zje. Może się lepiej poczuje -  powiedział.
Powtórzyłam procedurę z przed paru chwil i uzbrojona w talerz poszłam na górę. Michał poszedł za
mną i otworzył mi drzwi. Harry leżał cały przykryty kołdrą.
 -  Śpisz? -  Zapytałam na głos.
Kołdra się poruszyła.
 -  Mów ciszej -  powiedział Michał -  bo zdaje się, że twojego męża boli głowa -  prawie wyszeptał.
Podeszłam do łóżka, postawiłam talerz na szafce nocnej.
 -  Pssst -  usłyszałam spod kołdry, gdy stawiałam talerz.
 -  Przyniosłam ci coś do jedzenia -  powiedziałam.
Kołdra się poruszyła. Michał podszedł do łóżka i odkrył kołdrę. Harry się rzucił, żeby się zakryć.
 -  Czy możesz zasłonić okna? -  Usłyszałam słaby głos spod kołdry.
Podeszłam do okna i zaczęłam zasłaniać.
 -  Nie tak głośno -  usłyszałam znów.
 -  Ciszej nie umiem -  powiedziałam -  siadaj.
 -  Nie.
 -  Siadaj, bo zaraz cię sama posadzę.
 -  Michał posadzisz go? -  Powiedziałam głośno.
Michał się pod nosem uśmiechnął.
 -  Ostra jesteś -  powiedział szeptem.
 -  Nie lubię pijaków -  powiedziałam.
Harry zaczął się gramolić. Michał chciał pomóc Harry’ emu, ale ten się wywinął.
 -  Jak nie chcesz, żebym ci pomagać, to powiedz, a nie się ciskasz -  rzucił cicho Michał.
 -  Masz tutaj żurek. Zjedz go -  powiedziałam.
Widziałam, ze każde słowo, które powiedziałam, go boli.
 -  Nie będę nic jadł.
 -  Będziesz.
 -  Mówiłem, żebyś nie krzyczała.
 -  Będzie ci lepiej po tym żurku. Mam cię nakarmić?
Usiadłam na brzegu łóżka i zaczęłam go karmić. Gdy już zaczął jeść, Michał wyszedł.
 -  I po co ci to było? -  Powiedziałam.
 -  No, ślub Nialla jest tylko raz… A co z resztą?
 - Liam rodzi, Lou śpi, może też je żurek, Jay leży pod kroplówką, a Zayn jest na psychiatryku.
- Coś ty powiedziała?
 -  Louis śpi, albo je. Jay leży pod kroplówką, Liam rodzi, a Zayn jest w psychiatryku -  powiedziałam
 głośniej.
Widziałam, że myśli krążą, krążą, krążą, aż wreszcie załapał.
 -  Jak to Zayn w psychiatryku?!
 -  Chciał się pociąć.
Harry przestał jeść.
 -  Jedz.
Dałam mu kolejną łyżkę do ust.
 -  Na długo?
 -  Nie wiem.
 -  To co my bez niego zrobimy?               
 -  Na razie nie macie trasy koncertowej.
 -  A co się stało Jay’ owi?
 -  Zatruł się alkoholem.
 -  No… Tankował ostro…
 -  Rzygał przez całą noc, to teraz będzie leżał pod kroplówką. Muszą go nawodnić…
 -  A ty co robiłaś?
 -  Nic. Nic nie robiłam. Niall doleciał szczęśliwie.
 -  Rozmawiałaś  z nim?
 -  Tak.
 -  A jak on?
 -  Żyje normalnie.
 -  Przecież on też dużo pił.
 -  Tak, wodę.
 -  Nic nie rozumiem…
 -  Zostały jeszcze dwie łyżki. Zjadaj to.
Po wduszeniu w Harry’ ego zupy, wstałam i chciałam wyjść.
 -  Nie odchodź -  usłyszałam szept.
 -  Najlepiej, to się jeszcze prześpij -  powiedziałam.
 -  Już mi się nie chce spać. A tak mnie boli głowa…
 -  Pójdę do Michała i się zapytam, czy da ci coś na głowę.
Wzięłam talerz i zeszłam na dół. Mama z Michałem siedzieli w salonie i oglądali mecz koszykówki.
Wstawiłam talerz do zmywarki.
 -  Zjadł? -  Zapytał Michał.
 -  Zjadł. Musiał.
 -  Ostra jesteś.
 -  Czy coś na ból głowy można dać? -  Zapytałam.
 -  Po takiej ilości alkoholu raczej nie, ale żurek raczej powinien mu pomóc.
Ze złą wiadomością wróciłam do Harry’ ego.
 -  Niestety Michał nie chce ci nic dać. Za dużo alkoholu masz we krwi. Powiedział, że ci żurek pomoże.
 -  Połóż się koło  mnie -  poprosił.
 -  Najlepiej będzie, jak sam się jeszcze prześpisz. Ja muszę iść dać obiad.
 -  A mama nie może?
 -  Mama już się wystarczająco napracowała w kuchni.
 -  Jak musisz… No to idź -  powiedział smutno.
 -  No dobrze. Na chwilę się położę.
Wgramoliłam się na łóżko. Antoś był spokojny. Pewnie spał. Harry przytulił się do mnie i zasnął.
Jak ja mam teraz wstać?!
Jego ręka oplatała mój brzuch. Spróbowałam podnieść jego rękę, ale od razu się poruszył, a ja
zamarłam. Nie miałam nawet książki pod ręką… Musiałam coś wykombinować. Zaczęłam przekładać
się na bok, tak, żeby było mi łatwiej wstać. Harry przewrócił się na bok. Udało mi się usiąść i po
cichutku wstałam. Nawet się nie zorientował. Na paluszkach wyszłam z pokoju. Gdy zeszłam na dół,
Michał zapytał się:
 -  I co?
 -  Ciężko to zniósł, że nie dostanie nic na ból głowy, ale zasnął.
 -  Chodź. Usiądź z nami. Pooglądasz koszykówkę.
 -  A nie wiecie, co u Liama i Danielle?
 -  Nikt nie dzwonił. O której doktor Jan ma przyjechać?
 -  Na dziewiętnastą.
 - To może zająca podamy? -  Zaproponowała mama.
 - Harry i tak zająca nie będzie jadł. Jakby co, to mogę iść do Kazika po więcej, bo tego dużo zostało.
Nie pomyślałam o wieczorze… To i tortu można by było wziąć więcej.
 -  Nie, są makowce. Słodyczy jest wystarczająca ilość. Są ciasteczka, makowce jest mak wigilijny
z bezikami i sernik, którego nikt nie jadł…
 -  A wiesz Aniu, ja bym zjadł -  powiedział Michał.
Mama poszła do kuchni i usłyszałam, że rozkłada na talerzyki sernik.
 -  Napijcie się czegoś? -  Zapytała.
 -  Ja herbaty poproszę -  powiedziałam.
 -  Ja też -  odpowiedział Michał.
Mama przygotowała podwieczorek i z całą przyjemnością go zjedliśmy.  O szóstej poszłam budzić
Hazzę. Poszłam na górę i po cichu weszłam do pokoju.
 -  Gdzie byłaś? -  Usłyszałam.
 -  Na dole. Pamiętaj, że mamy gości.
 -  A Darcy?
 -  Darcy zabawia gości u Kazika -  odpowiedziałam siadając koło niego -  a za godzinę będzie doktor Jan.
Wyspałeś się?
 -  Tak.
 -  Głowa przestała boleć?
 -  Trochę.
 -  Musisz wstawać. Wykąp się, tylko wykąp się w ciepłej wodzie.
 -  A co? Kąpałem się w zimnej?
 -  Nie pamiętasz?
 -  Nie.
 -  Kąpałeś się w zimnej wodzie i jeszcze wciągnąłeś mnie pod ten zimny prysznic.
 -  Naprawdę? -  Ucieszył się.
 -  To wcale nie było śmieszne, a potem jeszcze jak się przebrałam, to mnie zmoczyłeś.
 -  Nie… Naprawdę? -  Ucieszył się jeszcze bardziej.
 -  Właściwie muszę cię wstawić teraz pod wrzątek. Za karę. A pamiętasz, że dostałeś ode mnie klapsa?
Harry zaczął intensywnie myśleć.
 -  Nie… Naprawdę?
 -  Leżałeś tutaj, gołym dupskiem do góry, no i oberwałeś.
 -  Będzie siniak?
 -  Może… Pięć palców. Potem przykryłam cię kocem i poszłam na dół. Gdy przyszłam z powrotem
leżałeś na ziemi znowu z gołym dupskiem, więc dostałeś drugi raz. Gdyby nie Michał, to byś tak leżał.
Zlitował się nad tobą i cię położył do łóżka.
 -  Takiego nagiego?
 -  No przecież cię nie ubrałam.
 -  A kto mnie rozebrał?
 -  Michał.
 -  Ojej… To ja nie zejdę.
 -  Nie wygłupiaj się. Jest lekarzem przecież, a po za tym ma takie same instrumenty, jak ty.
 -  A skąd wiesz?
 - Się domyślam. No wstawaj. Przez te pogaduchy jest już dwadzieścia po szóstej. Idź się wykąp,
ubierz się ładnie i zejdź na dół. W tym momencie zadzwonił telefon.
 -  Halo? -  Odebrałam.
 -  Czy to moja ulubiona pacjentka?
 -  Tak, panie doktorze. Dzień dobry.
 -  Chciałem powiedzieć, że trochę się spóźnię, bo pani Danielle właśnie urodziła i muszę tu załatwiać
 parę spraw. Przyjadę tak na dwudziestą.
 -  Dobrze panie doktorze. Czekamy z kolacją. A co panie doktorze urodziła?
 -  Córeczkę.
 -  Wszystko w porządku?
 -  Tak. Waży 3, 800 i ma 60 cm długości. Jest zdrowa. Jest wszystko okej.
 -  A Liam?
 -  Właśnie muszę do niego iść, bo chyba śpi jeszcze tam w poczekalni… A nie. W moim gabinecie.
 Pozwoliłem mu się położyć na kozetce. Mam nadzieję, że się wyspał i doszedł do siebie.
 -  Mamy po niego przyjechać?
 -  Nie, to go podrzucę, jeżeli będzie chciał. Przecież jadę do państwa. Muszę kończyć, bo właśnie
zaraz będę z nim rozmawiał.
 -  To do widzenia.
 -  Do zobaczenia.
Harry mi się uważnie przyglądał.
 -  I co? -  Zapytał.
 -  Doktor przyjedzie na ósmą. Danielle urodziła córeczkę. Trzy osiemset, sześćdziesiąt centymetrów
długości.
 -  Mogę jeszcze poleżeć?
 -  Wypadałoby, żebyś wstał. Wstawaj, ubieraj się i przychodź do nas. Muszę powiedzieć o dobrych
nowinach.
Wyszłam z pokoju i zeszłam na dół.
 -  Dzwonił doktor Jan i powiedział, że będzie o ósmej, bo Danielle urodziła.
 -  Tak? Co? -  Zapytała mama.
 -  Tak, jak było w planach. Dziewczynka trzy osiemset, sześćdziesiąt centymetrów długości.
 -  E, to długa -  powiedział Michał.
Zadzwonił mój telefon.
 -  Czy możesz otworzyć drzwi? -  Usłyszałam Kazika.
 -  Czemu dzwonisz na telefon?
 -  Bo nie chciałem budzić Harry’ ego.
Otworzyłam mu drzwi.
 -  Zapomniałaś o śledziach, a Chudy Su kazał ci przynieść to -  podał mi zapakowany półmisek.
Słuchawkę trzymał przy uchu ramieniem, tak, żeby nie spadła.
 -  Wchodź -  powiedziałam -  nawet to się  przyda, bo będziemy mieli gościa na kolację. Przyjedzie doktor
Jan. Danielle urodziła.
 -  To cudownie, że ma już to za sobą.
 -  Pewnie Liam będzie dzwonić, ale się nie zdradzaj, że wiesz, ok.?
 -  Jasne. Nic nie powiem.
Gdy byłam w kuchni zadzwoniła moja komórka.
 -  Cześć Megan! Jestem szczęśliwym ojcem córeczki!
 -  Moje gratulacje, a jak Danielle?
 -  W porządku, ale jeszcze się z nią nie widziałem, bo boję się, co powie.
 -  To się nie zastanawiaj, tylko idź.
 -  Doktor Jan mnie zamknął w swoim pokoju na klucz i nie mogłem wyjść.
 -  A już wytrzeźwiałeś?
 -  No wiesz co?! Już dawno! A głodny jestem, jak sto piorunów. Brudny…
 - To co? Będziesz jechać na Wiśniową?
 -  No chyba wpadnę, żeby się przebrać.
 -  To idź do Kazika, bo jest przerażony, że wszystko mu się popsuje.
Kazik kiwał głową na „tak”.
- Ale dziś nic nie piję.
 -  Nikt ci nawet nie proponuje.
 -  Dobra. Doktor mi pozwala iść do Danielle. To na razie pa.
Zadzwoniłam do Ellie.
 -  Jak tam żyjecie?
 -  Ciężko, chociaż po tym żurku trochę lepiej.
 -  Danielle urodziła.
 -  A ty skąd wiesz?
 -  Od Liama i doktora Jana, który będzie u nas nie długo.
 -  A co się stało? Jesteś w ciąży?!
 -  No przecież jestem! Chyba ci jednak od wczoraj nie przeszło…
 -  O Jezu… Przepraszam… Jakaś rozkojarzona jestem -  powiedziała.
 -  A Lou już doszedł do siebie?
 -  Po trochu dochodzi. Właśnie się zastanawiam, co robić na kolację…
 -  To się zastanawiaj dalej. Trzymaj się. Cześć.
Kazik poszedł, a ja zaczęłam nakrywać do stołu. Odkryłam półmisek, na którym okazało się, że są na
nim wędliny. Pięknie ułożone i udekorowane. Postawiłam półmisek na stole i zaczęłam zaglądać do
torby, którą przyniósł Kazik. Znalazłam tam śledzie, które robił Kazik według naszego przepisu, też na
 półmisku i dwa słoiki. Jeden z sosem tatarskim, drugi z sosem cumberland. Na sosy bardzo się
ucieszyłam, bo nie miałam żadnego. Wlałam każdy do osobnej sosjerki i postawiłam także na stole.
Przygotowałam masło, wyjęłam chleb. Czegoś mi jednak brakowało. Sałatki przecież! Wzięłam sałatki
i przełożyłam je do salaterek. Postawiłam je na stole i zauważyłam, że nie położyłam serwetek.
Talerze miałam białe, a półmisek granatowy. Doszłam do wniosku, że muszę to połączyć ze sobą, więc
położyłam granatowe serwetki. Było bardzo elegancko. Jeszcze postawiłam stroik i wszystko było
 gotowe.
 -  A kieliszków nie dasz? -  Zapytał Michał.
 -  Och, przepraszam. Zapomniałam. Dobrze, że przypomniałeś, ale doktor Jan będzie samochodem.
 -  To najwyżej zostawi samochód i pojedzie do domu taksówką. Dziewczyno, ja się z nim chyba nie
widziałem z dwadzieścia lat… Po za tym, że dziś rano w szpitalu.
Podeszłam do etażerki i wyciągnęłam kieliszki. Postawiłam przy każdym nakryciu po jednym  i w tym
momencie uświadomiłam sobie, że muszę postawić jeszcze szklaneczki do wody. Brakowało mi
jeszcze tylko świeczki. Stroik był bez świeczki, więc zdecydowałam się na wąski, wysoki świecznik.
 Wyciągnęłam go i zaczęłam szukać granatowej świecy. Niestety takiej nie znalazłam, więc oprawiłam
 niebieską świecę i postawiłam ją na stole. Krytycznym okiem rzuciłam na stół, ale nie było się do
czego przyczepić. Wszystko było okej. Mama zaczęła zbierać brudne rzeczy po podwieczorku i
przechodząc rzuciła okiem.
- Ale pięknie to urządziłaś -  rzekła.
 -  Muszę tylko kupić granatowe świece -  stwierdziłam.
 -  Ta niebieska też pasuje -  pochwaliła mnie.
 -  Usiądź sobie i odpocznij trochę, bo latasz dziś, jakby ci ktoś silniczek w tyłek wsadził -  Powiedziała
mama.
Usiadłam w fotelu. Po schodach zszedł Harry. Elegancko ubrany w granatową marynarkę, jasne
spodnie, białą koszulę i z czerwoną muchą.
 -  O! Śpiący królewicz się obudził -  powiedziała mama -  już dobrze?
 -  Tak, już wszystko okej.                               
 -  Harry, czy w lodówce jest alkohol? -  Zapytałam.
 -  A po co ci alkohol?
 -  No, po za tobą są jeszcze inni, którzy będą chcieli pić.
 -  Ja nie będę.
 -  To dobry objaw -  podsumował Michał- Ale ja się napiję. Jan pewnie też.
 -  Bylebyśmy nie musiały was leczyć, tak, jak ty pozostałych.
 -  No wiesz co Aniu… To, że my wypijemy ze cztery kieliszki, to nie znaczy, że spadniemy pod stół.
 -  Dobrze. Już się nic nie odzywam -  odpowiedziała mu mama.
-  Ale przyjęcie -  powiedział Harry -  o której doktor przyjedzie?
 -  O ósmej. Mówiłam ci.
 -  Głodny jestem.
 -  To zjedz sernika.
-   Ale ja bym  coś konkretnego zjadł…
 -  Nie będziesz teraz jadł. Zjemy wszyscy.
 -  Kiedy mi kiszki marsza grają!
 -  To niech ci grają dalej -  powiedziałam -  nie długo przyjedzie doktor Jan.
-   Ale to dopiero za godzinę! -  Zaprotestował.
 -  Jakbyś się tak nie spił, to byś jadł normalnie śniadanie, obiad i podwieczorek.
 -  A co było na podwieczorek?
 -  Tort z wesela -  skłamałam.
 -  A dobry był?
 -  Pyszny!
Widziałam, że Michał się dusi ze śmiechu.
 -  Chcesz sernika?! -  Zapytałam.
 -  Można?
 -  Można. Michał? Może zjeść sernik?
 -  Może.
 -  To idź i sobie weź kawałek.
 -  A nie dasz mi?
 -  Nie. Też masz rączki i możesz sobie sam ukroić.
-  Ale tu jedzenia! -  Jęknął Harry z lodówki.
 -  O! Śledzie są! -  Wrzasnął podniecony.                  
Zerwałam się z fotela i w ostatnim momencie wyrwałam mu półmisek.
 -  Powiedziałam, że sernik, a nie śledzie. To jest na kolację.
 -  Nie dasz mi śledzia? -  Zapytał słodko.
 -  Nie. Mogę ci dać śledziem, ale szkoda mi śledzi.
 -  No nie złość się.
Ktoś zapukał do drzwi.
 -  Sernik masz tutaj -  rzuciłam i poszłam otworzyć. Za drzwiami stała Dominika.
- Co z Zayn’ em? -  Zapytałam, gdy weszła do środka.
 -  Będzie musiał tam poleżeć. Najmniej tydzień…
 -  Rozbieraj się -  powiedziałam -  jadłaś coś?
 -  Właśnie wróciłam ze szpitala. Dali mu jakieś bardzo silne leki i śpi.
 -  Wiedzą, że pił?
 -  Wiedzą. O, dzień dobry -  powiedziała, gdy weszła do salonu i zobaczyła mamę z Michałem.
 -  Witaj Dominiko -  przywitała ją mama -  może coś zjesz?
 -  Nie, dziękuję. Zaraz idę do Kazika, bo dzwonił do mnie, że mam przyjść. Widzę, że będziecie mieli
gości. To już idę.
 -  Spokojnie, Dominika. Czekamy na doktora Jana.
 -  To tym bardziej idę!
 -  Spokojnie. Ma być koło dwudziestej. Możesz trochę posiedzieć.
 -  Nie wiesz, gdzie Gabi?
 -  Pewnie z Jay’ em…
 - Nie odbiera telefonów. W domu ciemno, więc pewnie jej nie ma. Samochodu przed domem, też nie
widzę…
 -  To chodź do biblioteki. Pogadamy. Może chociaż napijesz się herbaty?
 -  Herbaty chętnie -  odpowiedziała.
Zrobiłam krok w kierunku kuchni, ale mama się zerwała i powiedziała:
 -  Idźcie pogadać, a ja pójdę i zrobię herbatę.
Gdy wchodziłyśmy do biblioteki, usłyszałyśmy krzyk mamy:
 -  Harry! Opamiętaj się!!!! Co ty wyprawiasz?!
 -  Siadaj sobie na fotelu, a ja zaraz przyjdę.
Zrobiłam w tył zwrot i w jednym momencie byłam w kuchni. Harry stał przy otwartej lodówce. W
jednej ręce trzymał kiełbasę, a w drugiej sernik.
 -  Wynoś mi się z kuchni! I zostaw to! Proszę to do lodówki z powrotem włożyć! -  Wrzasnęłam.
 -  Sernik też? -  Zapytał potulnie.
 -  Ten kawałek możesz sobie zabrać!
 -  Aniu jest przepyszny -  rzucił spokojnie Harry  wychodząc z kuchni z kawałkiem sernika.
 -  WRACAJ! -  Wrzasnęłam znowu -  a talerzyk?!
Potulnie wrócił, wziął talerzyk z szafki, położył sernik i wyszedł z nim.
 -  Idź do Dominiki i uspokój się -  powiedziała mama.
Wyszłam z kuchni. W pokoju siedział sam Michał.
 -  A gdzie Harry? -  Zapytałam.          
 -  Gdzieś poszedł -  odpowiedział.
Poszłam do biblioteki.
 -  Ja nie przeszkadzam? -  Zapytała Doma.
 -  Nie. Coś ty. Ciesz się, że nie masz Zayna w domu, bo dzisiaj są nie do zniesienia -  powiedziałam,
siadając w fotelu. Naprzeciwko mnie siedział Harry z talerzykiem pod brodą i pomachał mi z miłym
 uśmieszkiem.
 -  Chyba przejdziemy do gabinetu -  powiedziałam.
Gdy wstałam, Dominika też wstała… i Harry też wstał.
 -  My przejdziemy. Ty zostajesz tutaj -  powiedziałam.
Harry odstawił sernik i… pomachał mu.
Widziałam, że Dominika się ugotowała i o mało nie pękła ze śmiechu.
 -  Ja nie mówiłam do sernika, tylko do ciebie, Haroldzie. Możesz zostać tutaj razem z sernikiem, który
dotrzyma ci towarzystwa i nie będziesz się czuł samotny.
Przeszłyśmy do gabinetu. Gdy zamknęłam drzwi, Dominika parsknęła śmiechem.
 -  Jak ty się możesz na niego złościć. On jest taki słodki -  powiedziała.
 -  Nagrabił sobie -  burknęłam  - Powiedz  mi. Jak to z tym Zayn’ em jest?
 -  On też jest dla mnie taki słodki…
 -  Wiesz, co? Jutro wpadnę do ciebie i opowiesz mi wszystko, bo tutaj nie ma warunków.
Podeszłam do drzwi i otworzyłam je. Pod drzwiami stał Harry, tak jak przypuszczałam.
 -  Czy ja mogę też jutro przyjść? -  Zapytał słodko.
 -  NIE -  warknęłam.
- Ale dlaczego?
 -  Bo to będzie babskie spotkanie.
 -  To ja mogę się zrobić na dziewczynkę -  powiedział piskliwym głosikiem.
Przypomniałam sobie Henię z wieczoru panieńskiego. Dominika chyba też sobie przypomniała, bo
ryknęłyśmy obie  gromkim śmiechem. Pod domem coś zaczęło się dziać. Wyjrzałam przez okno            
i zobaczyłam samochód, z którego wysiadał Liam, a z drugiego doktor Jan.
 -  O, doktor przyjechał.
 -  Dobrze. To ja już idę. Widzimy się rano.
 -  Dobrze! Będziemy! -  Odpowiedział jej Harry piskliwym głosikiem i pomachał na pożegnanie.
Złapała kurtkę i już jej nie było.
 -  No chyba się trochę rozładowała -  usłyszałam głos zza siebie.
Faktycznie. Nie mogłam się długo na niego gniewać. Gdy doktor podszedł do naszego domu,
otworzyłam drzwi i powiedziałam:
 -  Zapraszamy!
Liam pomachał nam od swojego domu. Odmachaliśmy i weszliśmy wszyscy do środka.
-  Ale zimno. Nie powinna pani tak wychodzić.
 -  Ona jest gorąca dziewczyna, panie doktorze -  powiedział Harry.
 -  Naprawdę?
W holu byli wszyscy. Doktor się najpierw przywitał ze mną, potem podszedł do mamy, przywitał się
z Michałem, a na końcu z Harrym. Gdy się rozebrał, przeszliśmy do salonu.
 -  Napije się pan czegoś? -  Zapytał Harry.
 -  Nie, dziękuję. Jestem samochodem -  odpowiedział doktor.
 -  No, nie wygłupiaj się. Najwyżej pojedziesz taksówką. To jest teren zamknięty i chroniony. Nic się
samochodowi nie stanie -  powiedział Michał -  nie widzieliśmy się tyle lat… Trzeba się czegoś napić.
 -  No, dobrze. Kieliszek wina poproszę.
- Co ty wino?
 -  Może aperitif jakiś? -  Zapytał Harry.
 -  To poproszę.
 -  Sok grejpfrutowy z wódką?
 -  No, może być.
 -  Wódka polska -  powiedział Michał.
 -  Oj, to chętnie.
Po krótkim czasie Harry wniósł tace, na których stało pięć szklaneczek.
Podszedł do doktora Jana.
 -  Najpierw damy -  powiedział doktor Jan.
Harry się speszył i podszedł do mamy. Mama wzięła szklaneczkę. Harry podszedł do mnie.
 -  Która jest bez alkoholu? -  Zapytałam.
 -  Ta bliżej mnie -  odpowiedział.
 -  Ta?
 -  Ta.
Potem Harry poszedł do doktora, który wziął szklankę, Michał też dostał swoją i Harry wziął ostatnią.
Popatrzyłam na niego groźnie, ale on mrugnął do mnie porozumiewawczo. Usiedliśmy. Doktor Jan na
fotelu.  Michał obok. Usiadłam na kanapie. Obok mnie mama, a z drugiej strony Harry.
 -  Mam nadzieję, że pijesz bez alkoholu -  powiedziałam przez zęby cicho.
 -  No pewnie -  odpowiedział mi na ucho.
 -  A jak się moja ulubienica czuje? -  Zapytał doktor Jan.
 -  Od rana nic się nie zmieniło, panie doktorze -  odpowiedziałam śmiejąc się.
Doktor trochę opowiedział o Danielle i o jej córeczce i o przygodzie Liama. Okazało się, że siedział na
 krzesełku i spał. W pewnym momencie spadł z tego krzesełka. Zgarnął go więc do siebie do gabinetu
 i kazał mu się położyć na kozetce. Dał mu koc i poduszkę i powiedział, że ma spać, po czym wyszedł
 z gabinetu i z roztargnienia zamknął go na klucz. Potem miał trzy rodzące pacjentki. W tym Dani i nie
 miał czasu pójść do gabinetu. Gdy wrócił, Liam stał pod drzwiami i gdy tylko te zostały otwarte, Li
 wyskoczył, jak kula z armaty do toalety. Biedny Liam spędził tam w gabinecie osiem godzin…
Gdy dopiliśmy koktajle, zaprosiłam wszystkich do stołu. Wcześniej zapaliłam świecę. Doktora
 posadziłam na honorowym miejscu. Obok niego posadziłam Michała.
 -  Wiem, że powinnam posadzić mamę koło pana, ale chcecie sobie pogadać, dlatego zmienię trochę
zasady -  powiedziałam.
Mamę posadziłam koło Michała, a my z Harrym usiedliśmy z drugiej strony. Z tym, że ja siedziałam
obok doktora, a Harry naprzeciwko mamy.
 -  Nie siadaj, tylko nalej panom alkohol i mamie też -  wycedziłam po cichu przez zęby.
Harry się poderwał i poleciał do kuchni po alkohol. Wrócił i rozlał do kieliszków alkohol, pomijając
nasze dwa.
 -  Proszę bardzo, panie doktorze. Proszę się częstować -  powiedziałam -  proponuję, żeby zacząć od
 śledzia.
 -  Śledź? -  Zapytał doktor -  nie jadłem go od dwudziestu lat.
 -  Ach, to tylko dzięki mamie jadamy -  powiedziałam.
 -  Udało się pani przewieźć śledzie?
 -  Tak. Były w zamkniętym opakowaniu, a tego nie kwestionują. Nie mogą, jeśli jest zamknięte -
 Powiedziała mama.
 -  To się zmieniło. Kiedyś zabierali wszystko.
 -  Widocznie trafiam na dobrych celników -  rzekła mama.
Doktor z całą przyjemnością wziął śledzie. Spróbował i stwierdził, że są pyszne.
 -  A to przepis Kuronia -  pochwaliła się mama.
 -  Kuronia? -  Zdziwił się doktor.
 -  Syna -  powiedziała mama -  był świetnym kucharzem.
 -  Jak to „był”?
 -  No niestety nie żyje.
 -  To wielka szkoda. Młody człowiek…
 -  Zmarł w wieku bodajże czterdziestu lat.
 -  To wielka szkoda -  przyznał doktor- Ale Jacek też już przecież nie żyje, prawda?
 -  No, tak. Jacek zmarł trochę wcześniej -  powiedziała mama.
 -  Pani go nie pamięta -  powiedział doktor.
 -  No nie, ale bywałam na jego grobie razem z mamą -  odpowiedziałam.
Zebrałam talerzyki po śledziach i przeszliśmy do dalszych przystawek. Na piecyku grzał się zając            
i buraczki. A zapachy rozchodziły się po całym domu. Choinkę za oknem włączyłam przed przyjściem
pana doktora i było bardzo uroczyście. Doktor wziął wędliny i się rozmarzył.
 -  Zupełnie, jak polska…
 -  Bo polska.
 -  Jak to?
 -  No tak. Litewska. Produkowana w Polsce. Ulubiona szynka Megan.
 -  Wspaniała -  zachwycał się doktor.
Doktorowi wszystko smakowało. Był wręcz zachwycony.
 -  Takiego pasztetu to dawno nie jadłem…
 -  A to z dzika.
 -  Niech pani nie mówi, że pani z Polski przywiozła dzika!
 -  Nie, ale przepis jest polski -  zaczęła się śmiać mama.
 -  Fantazja -  cmokał dalej doktor.
Widziałam, że Harry też się zajadał pasztetem.
 -  Proponuję sos cumberland -  powiedziałam.
Kolacja przebiegła bardzo miło i sympatycznie. Harry się wreszcie najadł i zaczął tryskać humorem.
Mama się rozpogodziła.  Na słodkie przeszliśmy do salonu. Harry pilnował, żeby panowie mieli pełne
kieliszki i około dziesiątej poczułam się trochę zmęczona i przeprosiłam wszystkich, że muszę jednak
iść się położyć. Doktor Jan powiedział:
- Ale oczywiście. Pani musi!
Zostawiłam wszystko na głowie mamy i Harry’ ego i poszłam do pokoju. Umyłam się i weszłam do
łóżka. Zapaliłam nocną lampkę i zaczęłam czytać książkę. Byłam ciekawa, kiedy Harold przyjdzie.
Zgasiłam światło o wpół do jedenastej, bo strasznie chciało mi się spać. Coś mnie obudziło. Zaczęłam
się zastanawiać, co. Doszłam do wniosku, że to Harry mnie łaskocze. Odwinęłam się i walnęłam
go. Jak się później okazało prosto w głowę.
 -  AŁA! -  Powiedział.
 -  Czemu mnie budzisz po nocy?! -  Powiedziałam.
- Jakiej nocy? Jest jedenasta rano. Niech ci będzie. Jedenasta przed południem. Wszyscy się o ciebie
 martwią. Włącznie z Darcy. Widzę, że dobrze spałaś.
 -  A ty spałeś?
 -  Spałem, ale krótko.
 -  A co się stało?
 -  No, wyspałem się w ciągu dnia, więc spać mi się nie chciało. Ile można spać?
Wstałam z łóżka i poszłam do łazienki.
 - Przecież ja miałam być rano u Dominiki! -  Uświadomiłam sobie.
 -  Rozmawiałem z nią i powiedziałem, że jak wstaniesz, to pójdziesz do niej -  powiedział Harry
pojawiający się w progu łazienki.
 -  A skąd wiedziałeś, że ja o tym myślałam?
 -  Widocznie telepatia -  zaczął się śmiać.
Szybko się umyłam, ubrałam i zeszłam na dół.
 -  Mamusia! -  Usłyszałam głos Darcy.
 -  Cześć kochanie. Jak tam u Kazika? -  Zapytałam.
 -  Fajnie było -  odpowiedziała -  wyśpałam się.
 -  Ty też się wyspałaś?
 - Tak! Wyśpałam się.
 -  A główka cię wczoraj nie bolała?
 -  A śkąd wieś?
 -  Tak się pytam, bo tatę bolała, wujka Liama bolała, wujka Louisa też.
 -  Widoćnie cioś w pogodzie było -  powiedziała poważnie -  tak mówił Kazik.
 -  Aha -  odpowiedziałam dusząc się ze śmiechu -  i co zrobiłaś?
 -  Wujek mi dał mlećka i pośłam śpać.
 -  No dobrze. Jak pomogło, to dobrze.
Nie miałam teraz czasu na rozmowę z nią na temat spijania z kieliszków, więc postanowiłam to zrobić
w spokojniejszym czasie.
 -  Chodź. Zjesz śniadanie -  powiedziała mama.
 -  Darcy, jadłaś?
 -  Tak -  odpowiedziała.
 -  To ty zostaniesz z tatusiem, a mama musi pójść do cioci Dominiki -  powiedziałam.
Zobaczyłam nieszczęśliwą minę Hazziego.
 -  Jak wrócę, to wszystko mi opowiesz, dobrze? Umowa stoi?
 -  Śtoi -  powiedziała Darcy.
Zjadłam szybko śniadanie i zadzwoniłam do Dominiki.
 -  Doma, jesteś w domu, czy w szpitalu?
 -  Czekam na ciebie.
 -  To, już idę.
 -  Wstawiam wodę na herbatę -  powiedziała.
 -  Okej.
Ubrałam się w płaszcz i poszłam do Dominiki. Padał śnieg. Było ślisko, więc szłam na sztywnych
nogach, żeby nie upaść. Gdy dotarłam do domu Zayna, drzwi się od razu otworzyły, więc nawet nie
zdążyłam zmarznąć po drodze.
 -  Bez Harry’ ego?
 -  No przecież byśmy nic nie pogadały przy nim.
- Ale on był wczoraj taki słodki.
 -  Przechodził samego siebie -  odpowiedziałam.
 -  Czy tobie też się wczoraj przypomniała Henia? -  Zapytała Doma.
 -  Henia była niepowtarzalna -  zaczęłyśmy się śmiać.
Przez półtorej godziny Dominika mi opowiedziała, o tym, jak się zeszli z Zayn’ em. Opowiedziała mi
również, że Geoffrey cały czas ją prześladuje i chce, żeby do niego wróciła.
 -  Nie rób tego -  powiedziałam.
 -  Nie mam zamiaru. Z Zaynem jestem szczęśliwa.
 -  A to jest najważniejsze, że jesteś szczęśliwa.
Obgadałyśmy wiele spraw. Jak to przyjaciółki i Dominika powiedziała:
 -  Słuchaj. Ja cię strasznie przepraszam, ale muszę jechać do szpitala -  powiedziała.
 -  Przecież nie ma sprawy -  odpowiedziałam i razem wyszłyśmy z domu.
 -  Jak wrócisz, to wpadnij do mnie i powiedz, co z nim, dobrze?
 -  Dobrze. A nie masz dzisiaj gości?
 -  Ty będziesz gościem.
 -  Nie muszę być gościem. Mogę być dobrą sąsiadką.    
 -  To jesteśmy umówione.
 -  Dobra.

Dominika wsiadła w samochód i wyjechała do miasta. Ja w tym czasie wróciłam do domu, i przeprowadziłam z Darcy bardzo poważną  rozmowę na temat wypijania z cudzych szklanek napojów. Darcy mi przyrzekła, że więcej tak nie będzie robić i powiedziała, że to Tommie przyszedł ze  szklanką i powiedział, że ma dobry soczek. Ona wypiła i nawet jej nie smakował, a potem to nie pamięta. Dzięki Bogu, że nie pamięta… Goście Nialla wylecieli wczoraj wieczorem. Kasia z Arturem też. Mama żałowała, że dłużej nie pogadała z ciocią Ewą i nawet namawiała ciocię, żeby została na trochę dłużej. Simon poleciał do Europy, więc dom stał pusty. Ciocia Ewa była u nas i bardzo jej się podobał nasz dom.  Po wyjeździe gości zrobiło się jakoś pusto na Wiśniowej. Zaczęło nam brakować również Nialla.




* Wiem... Przepraszam, nawaliłam... Ale słowo daję, że wrzucam najszybciej, jak jest to możliwe. Mam nadzieję, że nie jesteście na mnie złe, czy coś, ale po prostu zaczęła się ta głupia szkoła (a w moim przypadku jeszcze ponadgimnazjalna...) i jakoś na nic nie mam czasu. Przychodzę do domu po 8 lekcjach wycieńczona i nie mam na nic chęci, no więc jeszcze raz Was za to przepraszam i mam nadzieję, że wciąż czytacie <3 (Oczywiście postaram się szybciej wrzucić kolejny ;))
                                                                                                                          ~Meg